Η Μαιρη Βιδαλη ως ‘’ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ’’ στο θεατρο Περιγιαλιου

Επικαιρη θεατρικη παρασταση στον πολυχωρο Περιγιαλιου με την Μαιρη Βιδαλη,το ερχομενο Σαββατο.Τι αναφερεται σε σχετικη ανακοινωση του θεατρου:

Οι εαρινές παραστάσεις στο θέατρο μας συνεχίζονται
Καλεσμένοι η καταξιωμένη  ηθοποιός του θεάτρου και κινηματογράφου ΜΑΙΡΗ ΒΙΔΑΛΗ και ο συντοπίτης  μας  συγγραφέας ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ σε μια παράσταση ορόσημο στην ιστορία της αντίστασης.

‘’ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ’’ ( Η μάνα της αντίστασης )

fc7a0fd3-abbd-4647-a8e3-5d948084ccf9

Κριτικη απο τον Ηλία Μαλανδρή

ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ: ΜΙΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ από το ΔΙΑΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ της Μαίρης Βιδάλη.

Η θεατρική τέχνη για πολλούς είναι μια πολυτέλεια περιττή. Ίσως σε αυτό φταίει το άθλιο σύστημα της παιδείας μας. Ίσως η απομάκρυνσή μας από το χρήσιμο και οι αλλαγές στις συνθήκες της ζωής μας κούρασαν και τους συγγραφείς που απομακρύνονται ολοένα από την βαθιά έγνοια για την μοίρα του ανθρώπου, όπως έλεγε κι ο Μινωτής. Σώπασε λοιπόν ο διάλογος με το άγνωστο, όπως σώπασε και η δημοκρατία σκεπασμένη από τον άκρατο υλισμό. Όμως δίχως την τέχνη αυτή, τα οχυρά της δικαιοσύνης, της έρευνας και της γνώσης καταρρέουν και ο άνθρωπος βουλιάζει στην κινούμενη άμμο της παγκόσμιας οικονομίας, οδηγώντας μοιραία σ΄ έναν μηδενισμό δίχως ελπίδα. Σκοπός λοιπόν της τέχνης είναι να μην αφήσει τον άνθρωπο να αποσυρθεί από τη ζωή, ενάντια σε κάθε αυξανόμενο μηχανικό πολιτισμό. Υπάρχουν πολλά είδη στο θέατρο που εξυπηρετούν τις εκφάνσεις του βίου μας από την ψυχαγωγία, την διασκέδαση, την συγκίνηση, το ερωτικό πάθος, το δράμα. Υπάρχουν όμως και τα άλλα έργα, αυτά που ξεπερνούν το στάδιο αυτό και γίνονται αναγκαία. Ένα τέτοιο έργο παρακολούθησα σήμερα το βράδυ. Και γράφω αμέσως γιατί θέλω να διατηρήσω μέσα μου την κατάσταση και τα συναισθήματα που μου γέννησε η Μαίρη Βιδάλη, ερμηνεύοντας μια φυσιογνωμία της αντίστασης, την Λέλα Καραγιάννη. Ωραία. Στρατευμένη στην υπηρεσία της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας, μάνα. Μια παράσταση που βάζει σα στόχο να μας θυμίσει τον ζωντανό άνθρωπο. Τον καθαρό άνθρωπο, που χάθηκε στα χρόνια μας. Σπάνια είχα την χαρά να δω τόσο αισιόδοξο έργο. Όχι πως είναι ευχάριστο να βλέπεις τα πάθη των ελεύθερων πολιορκημένων τις κατοχής, ούτε και τα μαρτύρια μιας γυναίκας που μπορεί να σταθεί ακόμα και πάνω από τη φύση της. Και δεν εννοώ την γυναικεία αλλά την άλλη, την πιο ισχυρή, αυτή της μάνας, και να υψωθεί σαν πανανθρώπινο σύμβολο, τόσο ελληνικό γι αυτό και τόσο παγκόσμιο. Το αισιόδοξο βρίσκεται όχι πάνω στη σκηνή μα πίσω στις θέσεις των θεατών. Εκεί συμβαίνει το αληθινό θαύμα. Εκεί γεννιέται ένας νέος άνθρωπος κάθε βράδυ, που λησμονεί, όσα έμαθε, που αντιδρά σε όσα τον απομάκρυναν από τον ψυχισμό του, που ταυτίζεται σε ένα βαθμό και συγκλονίζεται από την ιστορία. Γι αυτό είναι αναγκαίο το έργο που συνέλαβε ο Γιώργος Α. Χριστοδούλου και που απέδωσε με αριστουργηματικό τρόπο η Μαίρη Βιδάλη σε λιτή και καίρια διδασκαλία της Γιώτας Κουνδουράκη. Η ίδια η ηθοποιός στην πιο μεστή παρουσία της οδηγεί την ηρωίδα που υποδύεται (σε πλήρη μεταμόρφωση) στην αυλακιά της μοίρας της, από την ξενοιασιά της παιδικής ηλικίας, στην υπεύθυνη νοσοκόμα του ερυθρού σταυρού εκεί που θα γνωρίσει τον σύζυγό της εθελοντή κι αυτόν, πληγωμένο αλλά περήφανο, έως την πλήρη μεταστροφή της σε μια αγέρωχη και γενναία μορφή. Το κουράγιο του βασανισμένου ανθρώπου που ξεπερνά το σώμα την ύλη και γίνεται σύμβολο. Η ερμηνεία της Μαίρης ήταν ανεξάντλητη και εξουθενωτική, μα ταυτόχρονα καθαρή και ουσιώδης. Στη σκηνή δε που μέσα στην φυλακή θα γνωρίσει ένα νέο κορίτσι την Ηρώ Κωνσταντοπούλου (που αποτελεί την πρώτη μεγάλη επιτυχία της ηθοποιού) ο ρόλος γίνεται προσωπική υπόθεση σκορπώντας ρίγη συγκίνησης στους θεατές. Θυμήθηκα μια άλλη σκηνή αντίστοιχη που είχε συλλάβει ο μέγας Μίμης Τραϊφόρος στο θεατρικό του έργο Στουρνάρα 288, που η φτασμένη, μα νέα ακόμα, Σοφία Βέμπο συναντά την γριά πια και ξεχασμένη κάποτε φίρμα πρώτου μεγέθους Τζένη Μπλάνς, παιγμένη από την ίδια τη Βέμπο κι εκείνη της παραδίδει τη δάδα της τέχνης. Στην παράσταση λοιπόν τη σημερινή ο πρώτος ρόλος ήρθε να συναντήσει τον τωρινό στην ίδια ηθοποιό, σαν να παραλαμβάνει την ευλογία από την ίδια την ιστορία. Μια μοναδική στιγμή, ένα σπάνιο εύρημα, που το δημιούργησε η ίδια η ζωή. Η παράσταση που έστησαν η Μαίρη Βιδάλη και οι συνεργάτες της από τον ακούραστο Γιώργο Δανεσή και τα σοφά λειτουργικά βίντεο της Κατερίνας Μαντέλη έως την στρωτή και βαθιά σκηνική διδασκαλία της Γιώτας Κουνδουράκη, που κατάφερε δίχως σκηνικά να μας μεταφέρει με μαγικό τρόπο από το πιο πλούσιο σαλόνι ως τα κρατητήρια του τρίτου Ράιχ, κεντρίζοντας την φαντασία μας και τέλος την ασύλληπτη ερμηνεία της ίδιας της Μαίρης στην πιο ωραία στιγμή της καριέρας της κάνουν την θέαση του έργου όχι μόνο επιβεβλημένη αλλά και αναγκαία.

Ηλίας Μαλανδρής
Θεατρολόγος – κριτικός
*Ο κος Μαλανδρης ειναι υπεύθυνος της εκπομπής ”ΕΣΤΙΝ ΟΥΝ” Κανάλι της Βουλής.

Κριτικη απο την Μαρίκα Θωμαδάκη

Στο θέατρο «Διάχρονο Μαίρης Βιδάλη» παρουσιάζεται ο μονόλογος του Γιώργου Α. Χριστοδούλου, «Λέλα Καραγιάννη», σε σκηνοθεσία Γιώτας Κουνδουράκη, με ερμηνεύτρια τη Μαίρη Βιδάλη.
Ο μονόλογος αναφέρεται στη ζωή της Λέλας Καραγιάννη, της σπουδαίας Ελληνίδας που ταυτίζεται με την Αντίσταση κατά της ιταλογερμανικής επίθεσης του Σαράντα. Στο έπος της ταραγμένης αυτής περιόδου, η Μαίρη Βιδάλη μεταμορφώνεται για να ενσαρκώσει έναν ρόλο ζωής και θανάτου. Η κοσμική μεγαλοαστή, η κυρία Καραγιάννη, συγκαταλέγεται μεταξύ των πλέον επικίνδυνων αντιστασιακών, τόσο κατά του ιταλικού φασισμού όσο και κατά των Ναζί, που κυριεύουν την Ελλάδα και όλες τις χώρες της Ευρώπης, οι οποίες αρνούνται να ευθυγραμμισθούν με τις δυνάμεις κατοχής. Οι Γερμανοί τού Χίτλερ επιδίδονται αμέσως σε φρικαλέες πράξεις αφανισμού των απανταχού αξιοπρεπών ανθρώπων, διώκουν τον πολιτισμό και πολεμούν με μανία κάθε τι που αντιστέκεται στις θηριωδίες τους. Η Λέλα Καραγιάννη, η επονομασθείσα και «Μάνα της Αντίστασης», στρατεύεται και στρατεύει την οικογένειά της στην υπόθεση της υπερηφάνειας, που, αν και στη σκιά, μάχεται εμφανώς, με επιμονή και με ιερό πείσμα, εναντίον του εχθρού. Η Αθήνα της Κατοχής αναδεικνύεται σε χώρο θυσίας, σε χώρο υψηλού φρονήματος για την ελευθερία τού ανθρώπου. Όλα τα μέλη της οικογένειας της Λέλας Καραγιάννη, αλλά και οι φίλοι και ο περίγυρός της κινούνται με προσοχή διακινδυνεύοντας την ίδια τους την ύπαρξη επιλέγοντας όμως τον δρόμο του εξεγερμένου ανθρώπου, ακολουθώντας με προσήλωση τα βήματα της αρχηγού.
Η Μαίρη Βιδάλη υποδύεται με σπάνιο υποκριτικό ήθος την ηρωίδα της Αντίστασης, κερδίζοντας το στοίχημα με τη συγκίνηση σε συνδυασμό με την πληροφορία. Ο μονόλογος είναι μια δύσκολη υπόθεση γενικώς. Ειδικώς όμως, για τη Μαίρη Βιδάλη, ο μονόλογος, που ξετυλίγει πτυχές από τον βίο και τον πολιτισμό της Λέλας Καραγιάννη, αποτελεί μια σπουδαία ευκαιρία να ξεδιπλώσει το ταλέντο της. Η κα Βιδάλη είναι μια ώριμη ηθοποιός, η οποία κινεί τα ερμηνευτικά της επιχειρήματα στον αστερισμό που θέλει το «εικός και το αναγκαίον», στις επάλξεις και στην πρώτη γραμμή. Τίποτα λιγότερο. Η ανυπέρβλητη σε αυτό το αφήγημα ηθοποιός, η Μαίρη Βιδάλη της Λέλας Καραγιάννη, αποδεικνύει για πολλοστή φορά αυτό που αρμόζει στον άνθρωπο, ο οποίος αφιερώνεται στην Τέχνη και δίνεται καθημερινά στο «παιδευτικό» της εποικοδόμημα. Για την κα Βιδάλη της «Μπουμπουλίνας», της οργάνωσης που απαθανατίζει τη μονολογούσα δρώσα δύναμη, τη γνωστή στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας ηρωίδα, το πάθος της καλλιτεχνικής δημιουργίας συμβαδίζει με το ύψιστο αγαθό που προσφέρει ο «παιδευτής» ως γνωσιακή ύλη. Η Μαίρη Βιδάλη απευθύνεται στη σύγχρονη ελληνική νεολαία, η οποία υφίσταται στις μέρες μας τον εξευτελισμό που παράγει ο μηχανισμός του οικονομικού ξεπεσμού. Ο αφανισμός μιας χώρας όμορφης, πολιτισμικά ηθικής και αγαπημένης, μιας χώρας συνώνυμης της φιλοσοφίας, της αυτοθυσίας και της αυτογνωσίας (όχι πάντα!) βρίσκεται ante portas και αυτό κηρύττει από σκηνής, με παρρησία, η ηθοποιός Μαίρη Βιδάλη, που μεταμορφώνεται στο «Διάχρονο» θέατρο σε δασκάλα και διδάσκει την επιλογή του αγαθού της ελευθερίας. Γιατί ένας άνθρωπος σκλάβος είναι άξιος μόνο για το χειρότερο συναίσθημα, τη λύπη. Η εξαίρετη ηθοποιός ενσαρκώνει κυριολεκτικά τη Λέλα Καραγιάννη και δίνει ζωή στο όραμα του απλού θεατή, να βγει αλώβητος από την κρίση και από τις κρίσεις, τις παντός τύπου και προελεύσεως. Η ηθοποιός παρακινεί τον συνάνθρωπο, δείχνοντάς του το μοναδικό έπαθλο της βραδιάς, λίγο πριν κλείσει η αυλαία: Το όραμα, την ιδεολογία του υψηλού και του ωραίου. Πόσα μπορεί να πει το θέατρο στο κοινό του; Πόσα σε μια βραδιά, μικρή βραδιά και φευγαλέα, που γνωρίζει εκ των προτέρων τα εκ των υστέρων; Κι όμως, στο «Διάχρονο» και στα όμοιά του θέατρα, ο πολιτισμός λειτουργεί μαζί με την αγάπη της πατρίδας, των όσιων πραγμάτων που διδάσκει η παράδοση και τα παραδείγματα από κορυφαία σύμβολα. Ας μην το ξεχάσουμε ποτέ: Η Αντιγόνη βρίσκεται πάντα εδώ, ζωντανή ανάμεσά μας, είτε τη λένε Λέλα Καραγιάννη, είτε Ηρώ Κωνσταντοπούλου. Οι ηθοποιοί μας μπορούν να της δώσουν μια νέα πνοή. Η Μαίρη Βιδάλη δεν τις ξέχασε και μας τις θύμισε όλες μαζί είτε ως μεμονωμένες περιπτώσεις, είτε ως συλλογικότητες.

Αξίζει να επισημάνουμε το καλοδουλεμένο κείμενο του Γιώργου Α. Χριστοδούλου και την ευρηματική σκηνοθεσία της Γιώτας Κουνδουράκη, σε συνάρτηση με τα λειτουργικά σκηνικά και τα κουστούμια τού Χάρη Σεπεντζή. Εύστοχοι οι φωτισμοί του Γιώργου Δανεσή διευκολύνουν με τέχνη τη διάχυση της μουσικής του Μιχάλη Ρουμίδη.
*Η Μαρίκα Θωμαδάκη είναι καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών

korinthiatv

WWW.KORINTHIATV.GR ΤΟ ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΚΟ ΚΑΝΑΛΙ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

You May Also Like

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

WP2Social Auto Publish Powered By : XYZScripts.com